2 januari 2012

Beste lezers

Het was even afwachten wat het weer zou doen dit jaar met kerstmis, op 24 december zag ik dat het in ieder geval niet glad zou worden en redelijk droog, dus ik besloot om een plaats in een herberg te zoeken.

Ik belde naar Barg Willem, dat is een B & B op de Lemelerberg en ik kreeg een aardige vrouw aan de telefoon. Ja, ze hadden plek voor 1 vrouw met een ezel op tweede kerstdag. “‘Jozef en Jezus komen niet mee”‘, vertelde ik haar.   Dit is humor van een ezelwandelaarster.

Frits loopt nu met gemak over de stuw bij Vilsteren. Achter een bakje ezelmuesli aan wil hij de enge smalle bruggetjes over een kolkende massa water best lopen. Dus we gingen door het mooie gebied van de Vecht, dan over de stuw en vervolgens via Vilsteren, de bossen achter Vilsteren, richting Lemelerberg. Het was best aanpoten, we konden maar hele korte pauzes houden, want in deze tijd kun je om half 5 de routekaart niet meer lezen. En omdat ezels niet goed zien in het donker, wilde ik voor 5 uur aankomen. Op de kaart had ik een weggetje gezien waarin je vanuit de velden door kon steken naar de Lemelerberg. Topografische kaarten geven geen eigendomsrechten aan, maar ik ben toch het weggetje met een bordje “‘eigen weg”‘ ingegaan en over het erf van een berderij, want anders zou ik het pension niet halen voor het donker. Op de Lemelerberg was het ineens  druk met families die nog even voor het donker een frisse neus wilden halen. Twee aardige joggers wezen me de weg naar Barg Willem. Wat een prachtige plek met geweldig uitzicht! Marjan en Jelle met hun kinderen hebben me heel hartelijk ontvangen. De kinderen waren metee gek met Frits en hielpen me om de spullen naar binnen te brengen en Frits een plekje te geven in de tuin. Sávonds heb ik gezellig soep meegegeten met de familie.

Sochtends om kwart voor 8 kwam zoon Jelmer op mijn kamer kloppen en verontrust de kamer in. “‘Frits loopt zomaar los in de tuin! Mama vond hem bij de containers”‘. Nu bleek dat de stick waaraan hij vast stond doormidden was gebroken, de helft zat nog in de grond en Frits liep gewoon los, ook had hij zijn jas die ik aangedaan had tegen eventuele regen, half uitgetrokken. Geen idee of dit aan het begin van de nacht is gebeurd of sóchtends vroeg. Vlak voordat ik ging slapen stond ie in ieder geval nog vast. Het was op tweede kerstdag sávonds zo warm dat ik een uur zonder jas buiten van het uitzicht vanaf de berg heb zitten genieten.   

Op ”derde”‘ kerstdag liepen we in rustig tempo terug via de Archemer en Bestmenerberg. Nu nam ik de brug in Ommen, want ik had geen zin in weer een dag knal doorlopen. Thee met koek ergens onderweg met een groepje mannen die aan het voorbereiden waren voor een bergtocht deze zomer en nog meer gezellige praatjes onderweg zo hier en daar.     

En in de kerstvakantie heb ik besloten: per 1 mei ga ik vertrekken richting de Middellandse Zee. Er moet nog een hoop geregeld worden, want vier maanden weg is een lange tijd.  Het lijkt heel erg ver: 1600 km. Als ik goed ga rekenen en alle voorbereidingstochten optel, dan kom ik tot de conclusie dat ik met Frits, sinds ik hem heb, nu 2 jaar, deze afstand allang achter de rug heb.

In de kerstvakantie las ik het boek “‘De boodschap van de paarden” van Klaus Ferdinand Hempfling. Het boek raakte me diep. Heel herkenbaar wat hij schrijft, of je werkt met een paard (Equinus Caballus) of een ezel (Equus Asinus). De volgende pasages beschreven precies hoe ik het ook ervaar met Frits. Hij zegt: “Ieder die met een paard (of ezel) wil samenzjn zou eerst een stukje bij beetje de waardigheid in zichzelf moeten ontwikkelen die nodig is om zo’n wezen te kunnen leiden. Hij of zij moet de rol van de leidende merrie kunnen overnemen. We zouden toch eerst eens een minimum van die zijnskwaliteit moeten bereiken die ieder paard, zelfst het laagste in rangorde geplaatste paard, van zichzelf al heeft. De mensen moeten bij zichzelf beginnen, heel diep in zichzelf, want dan kan het dier je plaatsen en begrijpen en dan zal het je volgen, zonder dwang, zonder strijd, zonder zweep en zonder al dat belabberde gedoe. Hij zal je volgen terwijl het vertrouwen, bescherming en waardigheid in je vindt, de kwaliteiten die het uit de wereld van de paarden kent” 

Het principe van de leidende merrie, volgens Hempfling: “Wil een wezen andere wezens leiden en dit op natuurlijke wijze doen, dan moet het voortdurend en uitsluitend in overeenstemming met de aard van deze wezens handelen, want alleen zo zal dat zonder geweld en onderdrukking mogelijk zijn en alleen zo kunnen anderen vrijwillig aansluiten. Zo is diegene die de verantwoordelijkheid voor de groep draagt niet iemand die deze positie verworven heeft door strijd, maar door verdienstelijkheid. De natuur kiest diegene tot aanvoerders die de de anderen het meest dienen. Daarom is mijn eerste principe voor het samenzijn met paarden, dat alles wat ik doe alleen en uitsluitend in overeenstemming met de natuur van het paard moet zijn, want handel ik daar tegenin, dan handel ik tegen het belangrijkste principe van de natuur”.  

Hallo lezers

Pas op 8 januari in 2012 maak ik dit verhaal af. Dat heeft te maken met de weblog die er een half jaar uit lag wegens migratie. Sinds een paar weken doet de weblog het weer, maar alles is veranderd. Mijn zorgvuldig opgemaakte lay-out is kwijt, een flink aantal foto’s zijn weg en berichten liggen door elkaar. Maar goed, geen gemopper: hier volgt het laatste deel van mijn avonturen in Drenthe. 

Het was steeds heel erg nat, op het laatst had ik echt genoeg van iedere dag natte voeten en een stinkende regenjas. Toch hebben we volgehouden.

Mijn laatste traject ging zo:

vrijdag 19 augustus van Schoonloo naar Laaghalen,

zaterdag 20, naar Terhorst 

zondag 21, naar Ansen

maandag 22, naar Echten

dinsdag 23, naar Balkbrug

woensdag 24, van Balkbrug terug naar de Tussenweg in Ommen 

Het was gokken in de buurt van Laaghalen, er ontbrak namelijk een bladzijde met campings in het Drenthepadboekje, dus ik mkon van te voren niet bellen en moest er gewoon maar op de bonnefooi heenlopen. In Laaghalen, aan de overkant van de snelweg, pal tegen de weg aan was een camping, maar niet meer in bedrijf. De man die buiten aan het werk was, nodigde me uit er toch te camperen. Dat vond ik prettig en heel aardig. Frits had er zo’n ruim grasveld dat hij er lekker bij ging liggen. Ezels alleen gaan niet snel liggen, want ze willen waakzaam blijven, maar omdat er geen drukte was om hem heen durfde hij dat wel aan.   ”s”ochtends vroeg waren de man en zijn vrouw al vroeg vertrokken, ik trof een briefje op de picknicktafel aan met de vraag of ik een tientje in het toilethok wilde neerleggen. Ik had echter geen tientje. Dus legde ik 20 euro neer met een briefje erbij met de vraag me die 10 euro te veel op mijn giro over te maken.

We hadden een goede wandeldag naar Terhorst, Beilen door bleek wel te doen en we konden daar ook even boodschappen doen in de supermarkt. Dat is altijd een leuke klus. Ik bind Frits aan een boom en ga dan de winkel in. Na hetw inkelen tref ik meestal een groepje mensen aan die Frits even gezelschap zijn gaan houden.

In Terhorst was een leuke boerencamping, Frits had een heel weiland en de buurvrouw een baal hooi. Toen ik nog midden tussen al mijn kampeerspullen bezig was alles een plekje te geven, kwam er ineens een echtpaar op me af. Ze kwamen een tientje brengen. Op het briefje op de vorige camping had ik namelijk geschreven dat ik van plan was naar Terhorst te lopen. Ze waren me komen zoeken om het te veel betaalde geld te komen brengen.  

 In Ansen was ik op een mooie camping die tevens zorgboerderij was. Ze hadden er ook twee ezels. Frits vond de pony interessanter en communiceerde op zijn manier met hem. De ”zorg”mensen, die daar werkten hadden grote interesse voor Frits en voor mijn manier van reizen, ze wilden alles weten. Ik kwam er vrij laat aan en ging meteen sóchtend weer op pad. Hier overwoog ik nog even om een dagje rust te nemen. Omdat het nog maar drie dagen lopen was terug naar Ommen, besloot ik om door te gaan. Het weer was niet mooi genoeg om een dagje in een weilnad te zitten lezen.

In Echten kampeerde ik weer bij de gezellige biologische boer met heerlijk boerenijs. Omdat het regende mocht Frits op stal naast de kalfjes.

En regen de dag erna, zoveel, en ook onweer. Frits wilde schuilen onder een dikke beuk in het bos, maar ik trok hem verder. Een halve minuut later kwam de eerste knal. Frits had dus gelijk en eenscherpere intuitie voor onweer dan ik. We schuilden bijna een uur onder een tweede dikke beuk en liepen daarna verlept weer verder. Een vrouw in een auto in Zuidwolde draaide haar raampje open. Ze keek heel erg boos. Toen ik vroeg wat er aan de hand was zei ze dat ze dit zielig vond voor de ezel, dat hij met bagage moest sjouwen. Ze was het er niet mee eens. Ik antwoordde dat ezels heel sterk zijn. De volgende keer zou ik vragen of zo iemand vlees eet, dat vind ik nog veel en veel zieliger voor een dier.  Harm belde me toen ik bij Zuidwolde liep: ”Wil je met de auto en de trailer? Want ik ben toch bezig ezels te vervoeren”. He was een overweging, maar ik besloot toch door te lopen, het was nog maar 1,5 dag.

Omdat het de laatste nacht was, en het weer niet best, heb ik bij  de Kruidenhoeve binnen geslapen. Frits mocht in het weilandje naast ezel Midas en de lama, die hem misschien wel bekend voorkwamen, want ik was hier nu voor de derde keer.  

De laatste etappe, gek idee, weer bijna helemaal rond. Het ging  nogal automatisch, na een maand lopen, had ik zo mijn ritme gevonden.  Ineens was ik er, we werden verwelkomd door Harm, jan en Arjan.  Frits herkende de stal en ging meteen zijn gewone gang.

Ik ging met Harm naar de winkel om taart te halen en de beloofde kaasfondue.  Heel aardig dat mijn beide buurvrouwen Annette en Joyce me kwamen ophalen. Nu konden mijn spullen in een modern soort ezel op 4 wielen. Ik mistte Frits wel heel erg, die eerste dagen.  

2. Nu in Schoonloo

Beste lezers, Ruim anderhalve week kwam ik geen computer tegen. Nu bij manege Knollegruun in Schoonloo mag ik even computeren op het kantoortje. Inmiddels heb ik heel veel etappes gelopen en het gaat super! Hier de feiten:

zaterdag 30 juli, Ommen- Nolde, 16 km;

zondag 31 juli, Echten, 16 km;

maandag 1 augustus Uffelte, 20 km;

dinsdag 2 augustus, Noltinge, 5 km;

woensdag 3 augustus, Diever, 2 nachten 

vrijdag 5 augustus, Appelscha, 20 km;

zaterdag 6 augustus, Westerveld, 16 km;

zondag 7, Tynaarlo 18 km;

dinsdagdag 9, Eext, 17 km;

woensdag 10, Drouwen, 15 km;

vrijdag 12, Exloo, 18 km;

zaterdag 13, Emmen, 16 km;

zondag 14, Sleen, 10 km;

maandag 15, Gees, 12 km;

dinsdag 16, Eursinge, 22 km;

woensdag 17, Schoonloo 19 km.

Frits loopt dus geweldig, zelfs hele stukken los achter mij aan en ik ben hem nu ook aan het leren los voor me uit te laten lopen, want dan hoef ik niet steeds om te kijken.

We hebben veel verschillende soorten slaapplekken gehad. Soms stond Frits naast me aan een stick, soms had ie een paardenbox en soms een wei. Hij is zijn tijdens deze reis ontwikkelde gewoonte om een keel op te zetten als ik uit zijn zicht verdwijnt nog niet kwijt. Het is eigenlijk heel aandoenlijk en ik probeer me maar niet schuldig te voelen over de herrie die hij veroorzaakt. De hoeven houden zich goed, zijn vacht is glanzend en je kunt vooral aan zijn achterpoten zien dat hij spieren ontwikkelt. Ook de dikke grasbuik is verdwenen. Ik zelf heb ook stevigere kruiten gekregen van al die kilometers.

Aan de rand van het Fochtelooerveen hadden we een prachtig uitzicht over een enorm weids landschap. De volgende dag gingen we dit veengebied oversteken. Ik zag en hoorde twee kraanvogels! Ze broeden daar en dat is ook de enige plek in Nederland. Van de boswachter van Natuurmonumenten kregen we speciaal toestemming om het veen over te steken via het fietspad. Dit gebied is officieel verboden voor paarden, voor ezels hebben ze natuurlijk geen regels. Maar de boswachter zei dat ik erdoor mocht en hij hielp me heel vriendelijk om Frits over een slangenrooster (een soort wildrooster, maar dan smaller) te laten lopen. De dag eindigde in Westerveld, waar Frits een weitje had naast 3 schapen.

Hier besloot ik om het noordelijkste stuk van het Drenthepad af te snijden en door te steken naar het Drentse Aa gebied. Het noordelijke stuk leek me te druk met plaatsjes en grote wegen en te open gebied. Bovendien gaf mijn boekje klaphekjes en overstapjes in weilanden aan en geen campings, alleen een Golden Tulip hotel. Niet erg geschikt dus. Het was nu wel spannend, want ik moest gokken waar ik een camping kon vinden, omdat ik buiten de route om ging, die overigens heel prachtig was. Hier in Drenthe kun je dus drie tot vier uur door de bossen en velden lopen zonder iemand tegen te komen. In Vries ontmoette ik oom Cees en tante Conny uit Groningen, die een hele zoektocht moesten doen om mij te vinden. S’avonds kwam ik spontaan aanzetten bij een mini-camping in Tynaarlo. Jan Hendrik en Renate hadden twee paarden, drie kinderen en een Nepalese vluchtelinge als gast. Ze nodigde me uit om mee te eten, daar leerde ik het nepalese woord voor ezel, wat ik inmiddels weer vergeten ben. Zij reageerde er heel enthousiast op, want voor haar was deze manier van reizen heel vertrouwd. Frits heeft bij hen een nieuw reizigersstalletje ingeweid, want mijn komst opende voor hen het idee om in de folders aan te geven dat paarden welkom zijn op hun camping.

Na een dagje rust in Tynaarlo ging ik verder oost Drenthe in. Ik ervaarde dit als de meest ongezellige streek van mijn wandeltocht. In Valthe sliep ik binnen, alleen in een soort groepsherberg en Frits stond in een paardenbox met een ijzeren hek ervoor. Allebei wel droog, want het was petweer, maar absoluut niet sfeervol. Maar dit hoort ook bij zo’n reis: vrede hebben met alle plekken die ik kan vinden. Ik kon er het journaal kijken, maar het weerbericht was niet hoopvol.

Vlakbij Drouwen in Bronnegerveen (voorheen nog nooit van gehoord!) hebben we twee dagen in de regen doorgebracht. Wel heel handig, dat ik een tarptentje heb voor Frits, want ik kan er ook onder zitten lezen bij slecht weer. Mijn benzinebrander begaf het, ik wordt niet snel chagrijnig, maar nu wel. Want ik dacht dat ik wel naar huis kon gaan als ik niet kan koken, geen thee kan zetten en geen warme kruik kan maken. Maar mensen op de camping leende me een waterkoker, gaven me zakjes soep en warme chokolademelk, zodat ik in ieder geval warm drinken had. Frits was boos, na 1,5 dag in een weiland aan de stick moeten staan want dat vindt hij niet leuk. Op deze camping heeft Frits de stick losgetrokken en sjouwde hij met touw en stick over het prachtig gemaaide campinggras waar hij niet mocht komen. Ik kreeg Frits snel te pakken maar heb door dit voorval de stick laten liggen. Ik merk dat ik steeds op mijn spullen moet letten want anders laat ik operal wat liggen. En materiaalpech kan de tocht behoorlijk dwars gaan liggen, want ik heb echt alles wat ik bij me heb hard nodig. Harm en Jan hebben me in Sleen een nieuwe stick gebracht, voer voor Frits en pizza’s die we samen hebben opgegeten.

Na veel regen had ik genoeg van natte sokken en schoenen. Op de manege in Emmen konden we gelukkig ook allebei binnen slapen, ik in een houten huisje, alleen bereikbaar via een enorme blubberzooi, en Frits in een paardenbox. Met een geleende fiets kon ik naar de Albert Hein om een maaltijdsalade te halen, uiteindelijk heb ik maar 2 dagen niet kunnen koken. Het kapotte brandertje is nu bij Bea in Assen. Zij kwam zondag een gasbrandertje brengen en liep gezellig een stukje mee.

In Gees ben ik bewust vroeg gestopt want het was mooi weer! Eindelijk geen natte voeten meer! Gees is een prachtig dorp, de huizen hebben er versieringen van riet in traditionele stijl. Drenthe is geweldig mooi voor zo’n tocht. Ik heb inmiddels zeer veel heidevelden gezien, die nu allemaal bloeien. Om sommige heidevelden moet ik heen lopen vanwege de wildroosters waar Frits niet overheen kan. De drukte valt me nu mee, ik kan echt een hele dag lopen en maar 5 fietsers tegenkomen en een enkele wandelaar.

Gisteren liep collega Janine mee van Eursinge naar Elp, ook weer een schitterend traject. Vijf minuten nadat we uit het bos waren gekomen, kon ze een bus terug naar haar auto nemen. S’avonds at ik cantharellen, want die hadden we gevonden in het bos.

En nu heb ik een dagje rust op een manege. Hier is een ponykamp met allemaal paardenmeisjes, ze vinden Frits allemaal heel leuk dus die krijgt genoeg aandacht. Ze willen alles weten over ezels en hoe ik dat allemaal doe tijdens deze tocht. Dit is de week van het bezoek want vandaag kwam Stanny. Vertioeven op zo’n manege is erg praktisch, er zijn kruiwagens, poepscheppen, alles wat ik nodig heb voor Frits zijn verzorging. Ik krijg nog zin om te gaan leren paardrijden. Of op ezel Roza, die bij Harm staat, zij is net zo groot als een paard.

Morgen ga ik verder langs de herinneringsplaatsen van kamp Westerbork. Nog ongeeer 5 etappes en ik benw eer terug in Ommen. Het lopen op deze manier bevalt me heel goed, soms is alleen koken een beetje ongezellig, maar dat moet thuis ook. Maar ik heb veel leuke gesprekjes onder weg en iedereen is enthousiast en vindt het mooi wat ik doe, dat is bemoedigend. Het gaat heel ontspannen. Nu weer naar Frits, een plak hooi brengen en een halve kilo biksbrokjes.

Beste lezers,

Na twee avontuurlijke dagen ben ik in Diever aangekomen. S'avonds na een heerlijke vegetarische maaltijd vetrok ik om 8 uur vanaf de camping in het bos voor een afstand van 5 km. Het was prachtig om door het mooie Uffelte te lopen, nu heerlijk rustig. wat wonen de mensen hier mooi, met ruime fleurige tuinen. Het was een mooie wandeling door bos en over de hei, maar het duurde langer dan ik gepland had. Toen ik de markering niet meer kon lezen omdat het bijna helemaal donker was, besloot ik om de tent op te zetten. Het Hunehuis, waar ik zou overnachten, was vlakbij, maar ik wilde niet gaan dwalen en voor een ezel is in het donker lopen helemaal niet fijn. Ik belde wel even naar het Hunehuis waarom ik niet kwam. Mijn tent stond op een prachtig plekje, met een kudde schapen vlakbij en verder geen levende ziel in de buurt. Wild kamperen is eigenlijk prachtig, tocht genoot ik er niet zo van. Bang was ik niet, maar ik heb niet goed geslapen en merkte aan mijn ademhaling dat dit toch een spannende aangelegenheid was. Frits had nog een baal hooi en verder heel veel heerlijk riet en wilde grassen, hij stond de hele nacht te eten. De volgende ochtend was ik in een kwartier lopen bij het Hunehuis en dronk daar thee, Frits een teil water en nam een gevulde thermoskan thee mee voor onderweg.

Het was een rustige , maar lange tocht over de hei bij Holtinge. Deze hei is erg soortenrijk, want ik fotografeerde orchideen en grasklokjes. Frits eet die bijzondere soorten gelukkig niet. Het stuk tussen de heide en het volgende dorp, Diever, was heel stil landbouwgebied met landweggetjes. Ik kwam nauwelijks mensen tegen. Bij een boer vroeg ik om hooi, de mensen bleken er pas een week te wonen met hun koeien. Door het dorp Diever heen was een hele toer, het was druk met auto's en mensen. De ''dorpsgek'' wees me de weg naar de camping, maar verkeerd, dus ik moest weer teruglopen en het opnieuw aan iemand anders vragen. Het begon te regenen en Frits vond het niet meer leuk, met een tergend langzaam tempo, zo ongeveer voetje voor voetje, kwamen we op de camping aan. Ze hebben hier voorzieningen voor paarden, en zelf ook een stuk of 6 paarden, dus luxe!                                                      

Frits mocht in de paardenbak, maar het begon zo hard te regenen dat  het opgezette tentje niet bleef staan in het mulle zand, dus hij regende kliedernat. Bij de receptie hadden zeal gezegd, dat hij ookbij de paarden op stal mocht, dus daar heeft hij de nacht doorgebracht. Vanwege de goede voorzieningen hier, besloot ik eendag rust te houden.          Dat is             heerlijk, al mijn natte spullen zijn nu opgedroogd en Frits kan uitrusten, hij krijgt de hele dag bezoek.

Morgen gaat mijn tocht verder naar Appelscha, dan via het Fochteloerveen naar Westerveld en dan richting Roden. 20 km per dag ga ik niet halen, ik plan nu tochten van ongeveer 15 km. Van de camping krijgt Frits straks krachtvoer, je kunt zien dat ie al is afgevallen. Dus niet te ambitieus zijn.

Foto's volgen later, want het kabeltje om de foto's over te brengen naar de computer ligt nog thuis, en op deze campingcomputer zit ook niet zo'n aansluiting. Ook typfoutjes corrigeer ik later, typen op vreemde computers is een hele klus.   

tot de volgende keer!

Lieve lezers,

Op een mooie plek, in de ger van Dragonkite op de camping van de Uelenspieghel typ ik dit bercht op een lap-top. Frits balkt op de achterrond, want hij ziet me nu niet. Gisteren ben ik hier aangekomen na een lange wandeldag. Maar eerst het begin: ik vertrok zaterdag met bewolkt weer, maar het bleef beprekt tot een enkele miezerbui. Frits had wel door dat er iets ging gebeuren, want, hij stond vaak stil. Het eerste stuk tot voorbij molen de Star was bekend weg, daarna liep ik over de asfaltweg naar de camping bij wandelaar en campingboer Herman. Met hem heb ik met een groepje mensen wel eens prachtige wandelingen gmaakt. Het was een gezellige familiecamping met enkele families die hier al jaren komen. Frits mocht in de wei met twee geiten als gezelschap. Sxe1vonds ging de hele camping onder een boerenschuur voetbal kijken, Ajax tegen Twente.

Zondag liep ik via landweggetjes naar Echten. Herman had gezegd dat ik een dijkje maar niet moest lopen, want de ezel zou niet tussen de bomen passen met zijn tassen. Ik was eigenwijs en liep het dijkje tocht. Op slechts 1 plek moest ik even een kleine afdaling maken en door het graanveld lopen.

De ezel is aardig de strijd met me aan het aangaan, vooral bij ieder paard en elke pony staat hij te teuten. Nu heb ik gemerkt dat als ik hem niet binnen twee minuten weer aan de gang heb dat de strijd dan verloren is, dus ik maak vaak gebruik van achterpoten-aandrijving. Een touw spannen om de hele ezel heen over zijn achterbenen, en dan vanaf de voorkant trekken, dat is voor mij heel zwaar, maar op die manier loopt ie meteen weer. Ik wil hem echt leren om gewoon langs paarden en ponies te lopen, hij mag best wel even kijken en langzamer gaan, maar niet stoppen en staan te dromen.

De tweede camping was bij een biologische boer met koeien. Allemaal gezinnen met kinderen stonden hier. Heel mooi hoe de boer dat doet, hij betrekt de mensen bij het werk. Ik heb ook geholpen om de kalfjes naar een andere wei te brengen en om 10 uur sxe1vonds de koeien op stal te zetten.

Zondag ging ik van Echten door een stil bos naar Ruinen. Daar begon voor mij het Drenthepad. Even wennen aan het lezen van tekst en kaart uit het boekje en de markeringen: ik liep twee keer een stukje fout. Onderweg was het een drukte met mensen: filerijden van fietsers op het Dwingelerveld. Ik heb een paar keer nee gezegd toen mensen vroegen om een foto te maken,ik had er helemaal genoeg van. 'Nog erger vind ik ongevraagd gefotografeerd of gefilmd te worden. Ik zal dat dus nooit meer doen als ik op vakantie ben in het buitenland en mooie tafereeltjes van onbekende mensen zie. Moe kwam ik bij de Uelenpieghel aan: een mooie plek waar curussen worden gegeven. Op dit moment is een groep aan het dansen voor de universele vrede. Hier wonen ook een aanal mensen permanent, ieder op hun eigen manier, allemaal terug naar de basis in allerlei variaties, precies wat ik ook doe met de ezel. De leiding van de vredesdansers hebben geen vrede met het gebalk van Frits, ik wilde hier eigenlijk twee nachten blijven, maar ik vertrek na het avondeten nog voor 5 km naar een camping bij een Nivonhuis. Wonderlijk genoeg balk Frits veel meer dan ik van hem gewend ben, zodra ik uit zijn zicht verdwijn begint ie. Annette, die hier het centrum runt, heeft me uitgenodigd voor een vegetarische maaltijd, zij vind het heel jammer dat ik hier niet kan blijven.

Het plannen van de tocht, waar kan ik boodschappen doen, slapen vraagt nauwkeurige aandacht, maar met vertrouwen gaat dat allemaal goedkomen.

Lieve lezers,

Morgen vertrek ik voor een tocht van 400 km naar en door Drenthe. In twee dagen ga ik vanaf Ommen naar Ruinen lopen en daar pik ik het Drenthe pad op, dat 324 km lang is en weer in Ruinen uitkomt. Mijn planning is 100 km per week. Toch wel heel spannend, ik weet niet waar we gaan slapen, wie of wat we allemaal tegenkomen en of er genoeg eten is onderweg voor Frits. Vertrouwen hebben… tot nu ben ik op geen enkele camping geweigerd en de berm alleen al levert voldoende eten voor Frits op, als ik maar genoeg pauzes houd.

De afgelopen weken, sinds mijn laatste oefentocht naar het Junner Koeland op 10 juli, was ik niet meer bij Frits geweest omdat ik aan het muziek maken was in Tsechie. Dat was overigens een zeer geslaagde week waarin we met een gezellige groep mensen de barokopera Don Quichotte hebben uitgevoerd met dansers, koor en orkest. Ik zou geen Don Quichotte willen zeggen , maar Donkey Shot, want er was een geweldig leuke ezeldans in en een aria met de tekst: Mein Esel ist das beste Tier.  Harm vertelde dat Frits chagreinig was geweest, omdat ik zo lang niet kwam, hij kon zijn energie niet kwijt door alleen maar in de wei en de open stal te staan. Gelukkig kon hij wel stoeien met zijn maatjes, vanmiddag tijdens het inpakken zag ik hem energiek spelen met Hendrik. Ze stonden beiden op hun achterpoten en stoeiden samen met hun nekken en voorpoten, een mooi gezicht. Dat zal hij moeten missen de komende maand.

De laatste weken ben ik druk geweest met voorbereidingen. Via marktplaats heb ik een  goed nieuw tentje gekocht van 2 kg, want mijn oude had een poreus grondzeil, dus ik lag steeds op een laagje water. Tijdens de muziekcursus in Tsjechie heb ik nog in mijn oude tent geslapen, maar de tent is daar gebleven in een container. Via marktplaats heb ik ook een nieuw zelfopblaasbaar matje aangeschaft, want mijn oude matje moest ik steeds zelf opblazen. Het nieuwe matje is ook compacter en korter, want het is onzinnig een 2 meter lang matje mee te laten sjouwen als een matje van 1.70 m ook past. Ook voor Frits heb ik een tentje aangeschaft, want tijdens mijn tocht met hemelvaart werd Frits kliedernat door een onweersbui. Hij wordt daar humeurig van, ezels houden helemaal niet van regen en bepakking opladen op een natte ezel kan schuurplekken opleveren. Frits heeft nu een tarp, dat is een soort van afdaktentje, tijdens het uitproberen heeft hij het meteen geaccepteerd, maar dat kwam misschien eerder door de bak voer die ik onder het tentje had gezet. Gewicht van de tarp: 1,5 kg.

Gisteren heeft bovenbuurvrouw Annette geholpen om met haar auto al mijn campeerspullen in Ommen te krijgen. Vandaag ging ik er heen om in te pakken en alles gereed te maken voor de tocht. Helaas was er geen weegschaal, dus ik heb geen idee hoeveel gewicht Frits moet dragen, maar ik schat de tassen elk op 15 kg. Links en rechts moet even zwaar zijn, anders gaat het pakzadel scheef zitten. De leren riemen van het pakzadel heb ik ingevet en ik heb vilt om de neusbandjes van het halster genaaid, om wonden te voorkomen. Het vilt kocht ik vanochtend op de markt, er waren alleen felle kleuren, dus Frits heeft nu een knalroze neus, hopelijk wordt het vilt snel vuil en daardoor donkerder. Ik naaide ook een tussenstuk tussen de singels om de buikriemen, zodat die riemen niet richting zijn voor- en achterpoten gaan schuiven.

Nu is het al laat, ik ga slapen in mijn eigen bed, met de poezen Kareltje en Johannes op mijn voeteneind. Zij zullen de komende tijd verzorgd worden door de boven- en naaste buren.

Onderweg ga ik mijn web-log bijhouden op beschikbare computers, tot de volgende keer in Drenthe!  

Beste lezers,

Frits loopt nu met gemak 20 km, de afgelopen zondagen ben ik tweemaal pas s'middags vertrokken en liep nog eventjes 20 km met Frits, zonder problemen. Mijn favoriete wandeling is door het ommerbos, dan langs de dorpsrand van Ommen, via binnenweggetjes naar het pitoreske Arrien en dan langs het Junner Koeland, via de hei richtinmg Hoogengraven en dan helemaal via de oude hessenweg weer terug.

Wel kwam ik wat specifieke ezelperikelen tegen zoals:

Toen ik op het fietspad liep kwam op de weg ernaast een paardenkoets voorbij: 2 paarden, een aangespannen kar erachter met drie mannen erop. Frits vond dat leuk en ging meerennen, ik vond dat ook leuk en ging ook meerennen. Maar een ezel kan veel harder dan ik, heel mooi om Frits in galop te zien en ook nog in draf… maar ik moest hem loslaten. Hij stoof de weg op, naar de paarden toe. Gelukkig was de koetsier zeer alert. Hij stopte de koets, ging op de weg staan en hield het verkeer tegen. Toen kon ik Frits weer meenemen. Volgende keer weer een koets: dan moet ik stoppen, Frits vasthouden en de koets langs laten rennen.

Een ander obstakel was een wei vol met ponymerrie's met veulens. Frits vond hen erg aardig en reageerde vanuit zijn mannelijke hormonen, dat kun je zien aan zijn piemel die dan naar buiten komt bungelen. Ik gebruik dit woord nooit, maar dit is nu een lullige situatie. Sta ik daar te staan en Frits wil bij de vrouwtjes blijven… Maar de truuk met het lange touw achter zijn achterpoten werkt dan wel: meestal moet ik alleen het hele touw installeren en dan loopt ie al mee, Frits heeft dan toch ook geen zin in getrek en weet al dat ie gedongen wordt mee te gaan als ie zelf niet wil lopen.

Nog een hindernis: een paardenfeestje. In een wei waren allemaal mensen in mooie kostuums aan het dressuurrijden op prachtige paarden. Hier komt de oude klassieker naar boven: wij hebben een mooi sjiek paard en jij maar een ezel. Want als Frits blijft staan, roept een paardrijder, jaha.. dat is nou een ezel. En dan zeg ik maar terug: en jij hebt een paard. Gelukkig was afgelopen zondag een paardrijdende heer wel zo galant om van zijn paard af te komen en mij te helpen de ezel weer vooruit te krijgen. Zo'n wei met paarden is ook zo ontzettend interessant. Maar het moet niet gebeuren dat soortgenoten van het type ponny of paard, de voorkeur hebben boven zijn baasje.

 tot een volgende keer! Margo

Hallo lezers,

Mijn eerste echte driedaagse trektocht is heel goed gegaan. Drie dagen achter elkaar liepen we, en Frits droeg volle bepakking. Het was ontzettend druk met toeristen deze dagen! Ik moest de Vechtbrug in Ommen over en daar stond een file. Frits deed het heel goed en werkte mee, terwijl zo ongeveer uit alle raampjes van de auto's commentaar kwam: ''waar ga je heen?", hxe9 een pakezel'', ''moet je nog ver?" ''Daar loopt een ezel"' enz… Ik ga nog eens een top 10 van opmerkingen verzamelen. Met Frits stoplichten lopen lukte ook. Blij was ik wel toen ik over de brug was en uit de drukte. Ergens verderop ging het niet helemaal goed met de route, ik volgde de rood-witte markering van het Pieterpad, maar raakte verstrikt in de markering omdat hier ook het Havezathe-pad rood-wit gemarkeerd loopt. Bij de Steile Oever ontdekte ik dat er iets niet klopte en zocht weer de goede weg met behulp van de borden van het fietsroutenetwerk en mijn topografische kaart 1 op 25.000 op papier.Toch was ik pas om kwart over 7 bij camping De Roos in Beerze. Prachtige camping en een warme biologische groentepizza was heel welkom. Ik koos het uiterste hoekje op het trekkersveldje uit. Op een camping met 1000 gasten komt iedereen en alle kinderen op je afstormen als je met een ezel aan komt lopen, maar ik had hier even geen zin in en stuurde alle kinderen naar hun eigen tent. Had misschien iets vriendelijker gekund, maar ik was moe en mijn pizza werd koud en Frits moest eten en ik wilde rustig een eigen plekje uitzoeken….  En het werd het mooiste kampeerplekje dat ik me kon voorstellen, met mooi hoog gras voor Frits.

De volgende dag had ik een prachtige route via de bossen en het Eerder Achterbroek naar de voet van de Lemelerberg. Wat is Overijssel mooi!  Bij de Eerder bossen was een obstakel: een wildrooster. Toen Frits het zag deinsde hij achteruit. Er was een klapje naast waar hij wel door kon, maar direct daarnaast stonden vier zeer nieuwsgierige koeien, met flink veel aanmoedigingen ging hij na enig aarzelen toch door dat klaphekje.    

Op een landweggetje voor Lemele waren twee paarden. Frits ging kennis met ze maken en balkte tegen de paarden. Vervolgens kwamen de mensen van wie de paarden waren uit hun huis om te kijken wat er was. Na een praatje boden ze mij een glas en Frits een emmer water aan. Alle fietsers die langskwamen bleven staan en zo veroorzaakte Frits een hele weg vol belangstellenden.

 
S xe1vonds kwamen we aan op natuurkampeerterrein De Olde Lucashoeve in Lemele, aan de voet van de Lemelerberg. De campingbaas vond het zo leuk dat ik met een ezel kwam dat hij me gratis liet kamperen. Het geld moest ik maar overmaken voor zieke ezels. Dus de Ezelsocieteit waar Frits ook beter is geworden, heeft 6 euro gekregen. "'Fijn dat het zo goed gaat met Frits, mailde Jessica van de Ezelsocieteit en dat beetje geld is toch weer een baal hooi"'. S xf3chtend vroeg hebben we onweer meegemaakt op de camping. Resultaat: een natte boel, mijn tentje blijkt niet helemaal meer bestand tegen zware buien en voor Frits moet ik ook voorzieningen mee gaan nemen tegen regenbuien want hij was klets- en klets-nat. Ik ben toch maar gaan inpakken en vertrokken. De mystieke sfeer na die bui op de Lemelerberg was prachtig, we kwamen nauwelijks iemand tegen. Frits ging grazen en ik ging bosbessen eten die nu al rijp waren! Frits blijkt heuvels op- en afgaan fantastisch te vinden, dat is een goede voorbode voor een tocht naar Frankrijk. 

Na het oversteken van de brug bij de Regge kwam ik op de route naar Ommen weer een echt ezelobstakel tegen, namelijk een klaphekje met daarachter een constructie die ervoor bedoeld is dat je met een fiets daar niet door kunt. En met een ezel? Het lukte, maar met even goed nadenken en rustig blijven. Eerst moesten de tassen eraf, want de ezel is zo te breed, voor dit obstakel. Dan de tassen erdoorheen sjouwen en vervolgens het klaphekje vastbinden aan een boom, want Frits wilde niet door een dichtvallend hek. Lekkere ezelmuesli tevoorschijn halen en jawel, Frits ging door het hekje, wrong zich in een bocht en was door het hek. De tassen weer op Frits laden lukt me met volle bepakking maar net. Als ik meer ga meenemen, dan moet in zo'n geval echt mijn hele hebben en houden uitgeladen worden. 

Het laatste stuk vond ik het zwaarst. Met Frits langs een file op de weg naar de Vechtbrug, door het enorm drukke verkeer op die brug en dan weer langs de file aan de andere kant van de brug. En ineens had Frits er volledig genoeg van wat hij uitte door geen stap meer te zetten. Heel vervelend op een fietspad langs een weg met in de auto  's zich vervelende mensen omdat ze in een file staan. Hun commentaar zal ik hier niet herhalen, want ik vind het pijnlijk. De tranen stonden me in de ogen van al die opmerkingen en doordat ik doodmoe was van alle indrukken en interacties met mensen onderweg. Ik vermoed dat dit voor de ezel even vermoeiend is als voor mij, want Frits is net zo sensitief als ik. Vele mensen fietsten met commentaar voorbij, uiteindelijk heb ik de touwen achter zijn achterpoten moeten spannen. Omdat ik te moe was, trok ik Frits niet alleen zo, maar een vriendelijk echtpaar heeft me uiteindelijk geholpen, door mee te trekken tot het punt bij het Ommerkanaal waar ik vaker met Frits ben geweest. Ik vermoed dat ie daar doorkreeg dat we vlakbij stal waren, want het laatste stukje liep hij weer goed mee. Toch heeft hij het fantastisch gedaan, deze drie dagen. Bij Harm en zijn ezels terug, moest ik wel de wonden op zijn achterpoten verzorgen, ontstaan door het trekken. Hopelijk bij een volgende tocht niet meer nodig…Met Harm en Arjan heb ik nog heerlijk soep en loempia's van de chinees gegeten en Frits een baal hooi zoals hij gewend is. ?Rustiger aandoen een volgende keer? Misschien wel, maar ik heb ook het gevoel dat het nergens drukker kan zijn dan rond Ommen met hemelvaart. En ik zal mijn en de privacy van Frits soms wat meer moeten bewaken.  

?Een volgende trektocht, niet meteen met Pinksteren, begin juli heb ik nog wel vier of 5 dagen over, want het lijkt me fijn nog eens te ervaren hoe het trekken gaat, voordat ik het hele Drenthepad ga lopen.  

Beste lezers,

Welkom op de web-log van mijn avonturen met ezel Frits. Ik hoop dat jullie net zoveel leesplezier hebben als het plezier dat ik heb met ezel Frits. Hij draagt mijn bagage, loopt soms los naast me, maar soms….. lees maar in de web-log. 

Mijn einddoel is het bereiken van de Middellandse Zee, in 2012?, dat valt nu nog niet met zekerheid te zeggen. En waarschijnlijk is dat ook niet eens mijn einddoel, want zo'n ezel doe ik zeker niet ''weg"' na zoveel samen beleefd te hebben.

Rechts in het groen kun je steeds de maand aanklikken waarvan je de berichten wilt lezen. Als je een foto aanklikt, dan zie je hem vergroot.

Wil je een keer meewandelen? Laat maar weten via huggers22@zonnet.nl

tot ziens! ook namens Frits!

Hallo lezers,                                                                                                      Wollegras in het Vechtdal

Een wandeling met Dirkjan en Annemieke, samen met Frits en ik. Het was een succesvolle en leuke dag. Dirkjan ken ik van vele geweldige muziekprojecten in Tsjechixc3xab en ik was benieuwd hoe een dirigent het lopen met een ezel zou vinden. Hij was heel enthousiast en vertelde: "' een ezel leiden, is eigenlijk hetzelfde als een koor dirigeren: je moet met zachte hand zeker weten wat je wil"'. Annemieke, zijn vrouw noemt Frits de beste leraar in Mindfullness.

Deze zomer staat de barokopera Don Giovanni van Telemann op het programma en ik heb besloten daar toch tijd voor te maken, voordat ik een maand ga lopen met Frits. De knecht van Don Giovanni "'Sancho panza"' heeft geen paard maar een ezel en Dirkjan heeft zich door deze wandeling dus al ruim van te voren verdiept in die operarol. 

We kwamen onderweg langs een paardentrainingscentrum. In een caroussel leren de paarden lopen, Frits vond het maar eng, vandaar dat getrek en geduw: maar we kregen hem erlangs!  En vervolgden onze tocht door het prachtige Vechtdal. Toen we terug waren aten we nog gezellig een stuk appeltaart ter ere van Frits zijn vijfde verjaardag.